Yas, yalnızca kaybedilenin değil, kazanılamayan bir şeyin de ardından tutulabilir. Yabancılaşma ve kimlik buharlaşması da bu sürece eklenirse, belki yas dahi tutulmayabilir; çünkü insan kaybettiği şeyin ne olduğunu dahi hatırlamayabilir. Birey, kavramların içinde kaybolurken bir süre sonra kavramların kendisine yüklediği anlamı da yitirir.

Açıkçası modern insanın yas tutmaya zamanı da yoktur. Postmodern izler, bizde ve kendimizde olan şeyleri bir sel gibi alıp götürürken, bize ait olmayan şeyleri de bize getirir. Tıpkı sel sonrası geriye kalan balçık ve çamur gibi.

Bu yüzdendir ki kendisinden bir şeylerin gittiğinin farkında olmayan kişi acı çekmez; hâliyle yas tutma cüretini de göstermez. Yas, neyi kaybettiğini bilen ve bunun farkında olan bireylerin ürettiği bir değerdir.

Yasın en temel duygusu, bireye yalnızca neyi kaybettiğini değil, kaybettiği şeye neden bağlanma ihtiyacı duyduğunu da hatırlatır. Çünkü yas, yalnızca kaybedilen şeye duyulan özlem değil; o şeye neden bağlandığımızı ve onun yokluğunda kendi eksikliğimizle, yetersizliğimizle nasıl yüzleştiğimizi ortaya çıkaran bir duygudur.

Yas, her ne kadar kuytu köşelerde kalmış olsa da bizi iç dünyamıza bağlayan bir göbek kordonu gibidir; özneyi başka bir özneye bağlayan görünmez bir bağdır.