Günümüz modern dünyasında kendisiyle kalmaya tahammül edemeyen insan, başkasının varlığına da tahammül etmekte zorlanabiliyor. İlişkilerde sabır, emek ve süreklilik yerine hız; anlaşılmak yerine tüketilmek; sorunları konuşmak yerine ortadan kaybolmak tercih ediliyor.

Bir ilişkinin emek isteyen, zaman alan ve sabır gerektiren tarafları giderek daha fazla yük gibi algılanıyor. Bir insanın hayatımızdaki yerini değiştirmek, onunla konuşup nedenlerini açıklamak yerine sessizce uzaklaşmak çok daha kolay geliyor.

Belki de birbirimizi bu kadar kolay gözden çıkarabilmemizin ardında yalnızca iletişim biçimlerimizin değişmesi yok. Belki de bunun arkasında, her şeyi hızlı tüketmeye alışmış bir toplumun insan ilişkilerine de aynı mantığı taşıması var.

Çünkü artık bir insanla kurduğumuz ilişkinin de hızlı sonuç vermesini bekliyoruz. Bizi hemen anlamasını, beklentilerimize hemen karşılık vermesini, hayatımızdaki boşluğu hemen doldurmasını istiyoruz. İlişkinin zaman içinde şekilleneceğini, insanların birbirini tanımasının emek ve sabır gerektirdiğini unutuyoruz.

Karşımızdaki insanın kusurlarıyla, farklılıklarıyla ve bize uymayan yönleriyle karşılaştığımızda ise ilişkiyi anlamaya çalışmak yerine başka bir seçeneğe yönelmek daha kolay geliyor. Çünkü seçenekler hiç olmadığı kadar fazla. İnsanlar hayatımıza giriyor, çıkıyor, yeniden giriyor ve yeniden çıkıyor. Birbirimizin yerine geçebilecek insanları sürekli bir ekranın içinde arıyoruz.

Belki de bu yüzden insanları tanımaktan çok seçmeye başladık. Bir insanın kim olduğunu anlamaya çalışmadan, bize uyup uymadığına karar veriyoruz. İlişkileri yaşamak yerine değerlendiriyor, insanları tanımak yerine sınıflandırıyoruz.

Bir süre sonra karşımızdaki insan, bir insan olmaktan çıkıp beklentilerimizin toplamına dönüşüyor. Beklentimizi karşılamadığında ise ilişkiyi sürdürmek anlamsızlaşıyor.

Sessizlik bazen gerçekten gerekli olabilir. Her ilişkiyi sürdürmek, her insana açıklama yapmak veya hayatımızda tutmak zorunda değiliz. Fakat bir insanı hayatımızdan çıkarmakla, onu hiçbir açıklama yapmadan yok saymak arasında önemli bir fark var.

Bir ilişkinin bitmesi her zaman başarısızlık değildir. Bazen insanlar birbirlerine iyi gelmeyebilir, yolları ayrılabilir, beklentileri değişebilir. Fakat bir ilişkinin sona ermesiyle birlikte gösterilen tavır, o ilişkinin nasıl yaşandığı kadar önemlidir. Çünkü vedalaşmak da bir iletişim biçimidir.

Çağımızın sorunu insanları hayatımızdan çıkarmamız değil; onları çıkarırken hiçbir sorumluluk hissetmememizdir.

Belki de yeniden öğrenmemiz gereken şey tam olarak bu: İnsanları tüketilecek nesneler gibi değil; zaman ayırmaya, anlaşılmaya ve gerektiğinde vedalaşmaya değer varlıklar olarak görebilmek.